15:31 Քեյ-փոփ | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Քեյ–փոփ (հապավում՝ կորեական փոփ, կոր.՝ 가요 ― կայո) երաժշտական ուղղություն, որը ծագել է Հարավային Կորեայում ու ներառում է իր մեջ փոփ երաժշտության տարատեսակ ժանրեր՝ էլեկտրոփոփ, հիփ–հոփ, պարային երաժշտություն և ժամանակակից ռիթմ–էնդ–բլյուզ և այլն։ Սակայն տերմինն արդեն վաղուց ընկալվում է որպես առանձին երաժշտական ժանր, ավելին՝ մասայական ֆենոմեն, որը դուրս է եկել Հարավային Կորեայի սահմաններից ու մեծ տարածում գտել Արևմտյան տարածաշրջանում։ Ամերիկյան Rolling Stone պարբերականի հոդվածագրերից մեկի բնութագրմամբ՝ Քեյ–փոփն իրենից ներկայացնում է «արդի արևմտյան երաժշտության և գերէներգետիկ ճապոնական փոփի խառնուրդ», որը գրավում է ունկդիրներին կրնկվող անգլերեն լեզվով «բառախաղերի» միջոցով։ Քեյ–փոփին բնորոշ է տարատեսակ երաժշտական լուծումների, երգեցողության, ռեփի, խորեոգրաֆիայի, դերասանական արվեստի և վիզուալ էֆեկտների օգտագործումը։ Թեպետ Կորեայում Քեյ–փոփը ասելով հասկանում են տարատեսակ երաժշտական ժանրեր, այդ երկրից դուրս այն բնութագրում են որպես առանձին ուղղություն, որը կատարվում է այսպես կոչված կուռքերի կողմից, որոնք իրենց կոնցեպցիայով, արտաքին տեսքով ու կատարողական արվեստով նման են ճապոնական կուռքերին՝ այդոլներին։Քեյ–փոփը այնքան հայտնի է դարձել, որ ի շնորհիվ համացանցի այն վերածվել է երիտասարդական ենթամշակույթի, որի ներկայացուցիչները ընդօրինակում են հարավկորեական ժամանակակից նորաձևությանը ու ոճերին։ Քեյ–փոփ արտադրող ձայնագրման և պրոդյուսերական ընկերությունները նոր լսարան են ձեռք բերում՝ օգտագործելով թվային կոնտենտը։ Հարավային Կորեայի փոփ–մշակույթն այսօր համարվում է Ասիա-Խաղաղօվկիանոսյան տարածաշրջանի երիտասարդության առաջնային հետաքրքրություններից մեկը։ Ավելին՝ Չինաստանը, Հոնկոնգը, Ճապոնիան, Թայվանը և հարավարևմտյան Ասիայի զգալի մասը շուկայական առումով կարևորագույն կենտրոններից են։
Բնութագիրը Կորեական փոփ–երաժշտությունն իր ակունքներով կարելի է թվագրել 1885 թվականին, երբ ամերիկյան միսիոներ Հենրի Ապենզելարը ժամանում է Ասիա՝ քրիստոնեություն տարածելու նպատակով և ամերիկյան և բրիտանական ֆոլք երաժշտություն էր դասավանդում կորեացի երեխաներին։ Կորեերեն այդ երգերը կոչվում են չանգա և որպես կանոն հիմնված են Արևմտյան մեղեդիների վրա, բայց կորեերեն խոսքերով։ Օրինակ՝ հայտնի "Oh My Darling, Clementine" երգը հայտնի է "Simcheongga" անունով։ Ճապոնական բռնակալության ժամանակաշրջանում (1910–1945)՝ կորեացիները իրենց վերաբերմունքն ու զգացմունքները բռնակալների հանդեպ փոխանցում էին չանգա երգերի միջոցով, որի համատեքստում պետք է ընդգծել "희망가"՝ «Հուսո երգը»։ Թեպետ հետագայում ճապոնացիները առգրավում են չանգայի հավաքածուները ու հրատարակում են որպես սեփական մշակույթի արգասիք։ Առաջին Քեյ–փոփ ձայնասկավառակը կոչվում է "Yi Pungjin Sewol" (թարգմ․՝ Այս անհանգիստ ժամանակները)։ Այն լույս էր տեսել Պարկ Չհե Սոնի և Ի Ռյու Սէկի կողմից 1925 ու պարունակում էր ճապոներենից թարգմանված երգեր։ Առաջին փոփ երգը՝ "낙화유수" (թարգմ․՝ Թոռոմած ծաղիկներ վազող ջրի վրա, ռոմանջի՝ "Nakhwayusu" ու կատարվել է Ի Ջուն Սուկի կողնից՝ 1929 թվականին։ Քսանականների կեսին ճապոնացի երգահան Մասաո Կոգան խառնել է Կորեական երաժշտությունը ամերիկյան հոսպելի հետ։ Վերոնշյալ երաժշտական ուղղությունը Ճապոնիայում հայտնի է որպես էնկա, իսկ Կորեայում՝ տռոտ (կորեերեն․ "트로트")։ Ավելի ուշ, 21-րդ դարում ժամանակակից Քեյ–փոփի մի շարք երգիչ–երգչուհիներ ի հայտ են բերել տռոտ ժանրը, ներկայացնելով այն արդի ու կատարալգորվծված ձևով։ Տռոտ կատարող ադյոլներից են օրինակ, Big Bang խմբի Դեսոնը, Super Junior–ի մի քանի անդամներ։ Քեյ–փոփի աստղային ժամը սկսվում է 90–ականներին, երբ բազմաթիվ կորեացի կատարողներ՝ ոգեշնչվելով Ամերիկյան երգարվեստի ժամանակակից ուղություններով, իրենց արվեստում սկսում են օգտագործել ռոք, հիփ–հոփ և տեխնո։ 1992 թվականին ստեղծվում է Seo Taiji & Boys տղաների խումբը, որի ֆենոմենալ հաջողությունը խթան է հանդիսանում Հարավային Կորեայի երաժշտական ինդուստրայի զարգացման համար։ 1995 թվականին՝ կորեացի գործարար Ի Սու Մանը հիմնադրում է Կորեայի խոշորագույն տաղանդների գործակալությունը և ձայնագրման ընկերությունը, SM Entertainment–ը։ Ավելի ուշ ստեղծվում են YG Entertainment–ը, DSP Entertainment–ը, JYP Entertainment–ը և FNC Music–ը, որոնք այսօր SM–ի հետ միասին (մրցակցային սկզբունքով) աշխարհին են ներկայանում տաղանդավոր սաների միջոցով, ինչպիսիք են BoA, Rain, TVXQ, BIGBANG, EXO, CN BLUE և այլն։ Տարիների ընթացքում վերոնշյալ պրոդյուսերական կենտրոնները մշակել են երիտասարդ խմբերի, երգիչների երգչուհիների պատրաստման հատուկ ձևաչափ։ Հիմնականում, ապագա այդոլները մուտք են գործում երաժշտական բիզնես 9-10 տարեկան հասակում, ապրում եմ մի տանիքի տակ ու ենթարկվում խիստ կանոնների։ Ցերեկը նրանք հաճախում են հանրակրթական դպրոց, իսկ երեկոյան սովորում երգ, պար, դերասանական արվեստ։ BBC–ին բնութագրում է Super Junior և Wonder Girls խմբերն իբրև․ «գերազանց պրոդյուսերական նախագծեր բաղկացած քաղցրիկ տղաներից և աղջիկներից, ճկուն պարերով և հիվող մեղեդիներով»։ Քեյ–փոփ տեսահոլովակները ապշեցուցիչ գունագեղ են և համապատսխանում երգերի գրավիչ ռիթմերին, իսկ վոկալային հնարքները տարբեր են, հիփ–հոփի ազդեցությունը՝ մեծ։ Այդ ամենը ուղեկցվում է երաժիշտների վառ կերպարներով, թատերականացված համերգային ելույթներով։
Ֆաների աջակցություն Կորեայում գոյություն ունի նաև մի ավանդույթ, որի համաձայն երկրպագուներն իրենց սիրելի այդոլներին նվերներ են մատուցում՝ բրնձի տեսքով, որով հայտնում են իրենց աջակցությունն ու հարգանքը:
YouTube–ում հանրաճանաչ К-роp-հոլովակների TOP 20
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Մեկնաբանություններն ընդամենը՝: 0 | |